W marcu 1925 Helena Wiewiórska jako pierwsza kobieta została wpisana na listę adwokatów, podejmując wkrtótce samodzielną praktykę w dziedzinie prawa cywilnego i karnego. W maju 1929 została wiceprzewodniczącą komitetu organizacyjnego związku kobiet z wyższym wykształceniem prawniczym w Polsce jako oddziału Federation Internationale des Femmes Avocats et Diplomes en Droit w Paryżu.

Angażowała się też w działalność naukową, w tym w kongresy Międzynarodowego Zrzeszenia Prawa Karnego. Od 1934 jako adwokatka pełniła funkcję radczyni prawnej w Zarządzie Miejskim w Warszawie. Pełniła też funkcję sędzi dyscyplinarnej Izby Adwokackiej w Warszawie i Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury.Od 1923 do 1939 działała w Patronacie Opieki nad Więźniami. Była też członkinią POW „Wschód”.

Helena Wiewiórska była aktyna naukowo w dziedzinie prawa karnego i więziennictwa.

Naukowo specjalizowała się w prawie karnym. Publikowała w czasopismach naukowych i w prasie. M.in.:

- La responsabilité pénale des persones morales (Przegląd Ustawodawstwa Kryminalnego 1930, nr 2),

- Niebezpieczeństwo art. 418 k.p.c. w sprawach eksmisyjnych i o zakłócone posiadania ("Gazeta Sądowa Warszawska" 1933);