Książka odniosła sukces wśród krytyków. Przyciągnęła uwagę takich osób, jak Bettina von Arnim (wpływowa postać w berlińskich kręgach literackich), czy Kuno Fischer, wywołała też oddźwięk u lewicowych heglistów, takich jak: Bruno Bauer, Ludwig Feuerbach, Mojżesz Hess i Arnold Ruge, którzy polemizowali ze Stirnerem. Mimo to, Jedyny i jego własność nie był sukcesem finansowym, ani literackim. Stirner przestał nauczać, zanim książka została wydana, a wcześniej wydał majątek swojej żony i musiał prosić o pożyczkę na łamach Vossische Zeitung. Marie Dähnhardt zostawiła go pod koniec 1846 roku. Wiele lat później biograf Stirnera John Henry Mackay odnalazł ją w angielskiej społeczności rzymskokatolickiej. Odmówiła spotkania osobiście, ale napisała do niego, opisując Stirnera jako chytrego człowieka, którego ani nie szanowała, ani nie kochała, a ich związek jako tylko wspólne życie, ale nie małżeństwo.