Tatarkiewicz wyróżnia cztery pojęcia szczęścia: „szczęśliwy po pierwsze jest ten, komu sprzyja pomyślny los” po drugie – „kto zaznał najintensywniejszych radości” po trzecie – „kto posiada najwyższe dobra lub przynajmniej dostatni bilans życia” po czwarte – „kto jest zadowolony z życia”Tamże,s. 90.. Kontynuuje też definicję „szczęścia” w dwóch wersjach: „szczęściem jest trwałe, pełne i uzasadnione zadowolenie z życia”, albo: „szczęściem jest życie dające trwałe, pełne i uzasadnione zadowolenie”Tamże, s. 90–91.
Inne poglądy Najważniejszym składnikiem poglądu na temat możliwości uszczęśliwienia w skali społecznej, cywilizacyjnej, jest wyróżnienie dwu rodzajów felicytologii praktycznej, z jednakowym wnioskiem odnośnie do skuteczności i sensowności obu: felicytologia nagła, czyli niespodziewana felicytologia powolna, czyli ewolucyjna – „każda cywilizacja tak czy inaczej powolutku sama da sobie radę;