Tatarkiewicz o szczęściu Z polskich filozofów najważniejszą postacią, która interpretowała pojęcie szczęścia był Władysław Tatarkiewicz, który swoje przemyślenia zawarł w „Summa de beatitudine” (O szczęściu). Jest to unikalna pozycja w literaturze światowej. M. Jaworski, biograf W. Tatarkiewicza, pisze: „Zawiera przegląd podstawowych koncepcji szczęścia i dróg jego osiągania... Nie jest to poradnik praktyczny, ale głęboka refleksja nad jedną z fundamentalnych kategorii etycznych. Książka ta może najpełniej prezentuje ‘etyczny optymizm’ szkoły lwowsko-warszawskiej”M. Jaworski, Władysław Tatarkiewicz, Warszawa 1975, s. 88.. Tatarkiewicz tę problematykę analizował już w 1918 roku, wygłaszając na ten temat odczyt w Warszawskim Towarzystwie Filozoficznym, a w 1920 roku na Uniwersytecie w Wilnie. W 1918 roku publikuje w Przeglądzie Filozoficznym rozprawkę pt. „Pojęcie szczęścia a wymagania prawidłowej terminologii”, utrzymana w duchu „higienicznych zadań filozoficzno-językowych podjętych przez szkołę lwowską”Tamże, s. 88..