Umieszczenie zdwojonego stanowiska na nadbudówce dziobowej, ponad pojedynczym, chroniło je przed zalewaniem przez fale i pozwalało na jego użycie nawet przy wzburzonym morzu, ale powodowało problemy ze statecznością. Kąt podniesienia lufy wynosił od -10° do +30°, a maksymalna donośność 19 500 m. Strzelały one nabojami zespolonymi z pociskami o masie 22,7–24 kg. Cztery komory amunicyjne dla każdego stanowiska dział głównych znajdowały się pod nimi w dolnej części kadłuba i mieściły po 150 naboi bojowych na działo, a nadto 176 oświetlających i 147 ćwiczebnych. Z komór amunicyjnych amunicję dostarczały podnośniki amunicyjne za stanowisko każdego z dział. Przy działach znajdowały się podręczne parki amunicyjne mieszczące po 30 naboi: dla stanowisk dział nr 1, 2, 3 po dwa parki po 15 naboi a dla stanowiska nr 4 trzy parki po 10 naboi. Parki amunicyjne dział 120 mm zdjęto później w Anglii, z wyjątkiem jednego rufowego na 10 naboi, w trakcie zmian mających poprawić stateczność. Po przezbrojeniu zainstalowano parki na 24 naboje na każde działo, zachowane na okręcie-muzeum.