We wprowadzonym przez Ferdinanda de Saussure’a klasycznym podziale zjawisk językowych na langue (język) i parole (mówienie), czyli odpowiednio na „system sterujący produkcją wypowiedzi językowych” oraz „zbiór wyprodukowanych w ten sposób wypowiedzi”, zainteresowanie dyskursywistów będzie dotyczyło przede wszystkim parole. Parole to zbiór wypowiedzi, który przejawia się w praktyce życia społecznego, i którego znaczenie przez tę praktykę jest wyznaczane.
Powołując się na koncepcję dyskursywnego rozumienia języka wprowadzoną przez Paula Ricoeura, parole-dyskurs charakteryzowany jest poprzez następujące cechy: Dyskurs zachodzi zawsze w porządku czasowym, tzn. ma charakter zdarzeniowy – procesy dyskursywne, w przeciwieństwie do abstrakcyjnego i pozaczasowego langue, składają się z następujących po sobie wypowiedzi, gdzie znaczenie poszczególnych z nich wypływa z wcześniejszych. Procesy dyskursywne są procesami zindywidualizowanymi, czyli dyskurs jest zawsze czyimś dyskursem, wypowiadanym lub odczytywanym przez kogoś. Langue jest systemem ponadosobowym, przynależącym bardziej do społeczności, niż do konkretnej jednostki. Dyskurs zawsze zawiera w sobie odniesienie do zewnętrznych warunków, w których się odbywa, istnieje w zdefiniowanym świecie i w określonym momencie czasowym.