w 1022 w Orleanie, w 1025 w Arras, w 1028 w Monteforte, w 1051 w Goslarze.
W I połowie XII wieku we Francji, Niderlandach i we Włoszech działało kilku heretyckich kaznodziejów, którzy zdołali pociągnąć za sobą grupy zwolenników (np. Henryk Mnich, Pierre de Bruis, Tanchelm z Utrechtu, Eon z l'Etoile, Arnold z Brescii). Ruchy te okazały się jednak nietrwałe, wygasały wraz ze śmiercią przywódcy lub wskutek podjętych działań represyjnych.
Pojawienie się herezji katarów w XII w. stało się jednak poważnym wyzwaniem dla Kościoła. Ich początki są trudne do uchwycenia z uwagi na skąpą liczbę źródeł. Wiadomo, że wywodzili się ze wschodniochrześcijańskiej herezji bogomilskiej. Np. katarzy schwytani w 1143 w Kolonii przyznawali, że ich współwyznawcy żyją „w Grecji”, tj. w Cesarstwie Bizantyńskim, a w późniejszym okresie katarzy z Francji i Włoch utrzymywali kontakty z gminami bogomilskimi na Bałkanach. Najwcześniejsze wzmianki o tej herezji pochodzą z Nadrenii, gdzie w 1143 grupa katarów została aresztowana i przed końcem procesu zlinczowana przez tłum. Najwięcej zwolenników herezja zdobyła w południowej i północno-wschodniej Francji oraz na północy Włoch, gdzie katarzy wytworzyli nawet własne struktury kościelne i zyskali przychylność ze strony części lokalnych elit.