Po śmierci Kutuzowa został ponownie przywrócony do służby jako głównodowodzący. Bennigsen brał udział w bitwach pod Budziszynem i pod Lützen. Następnie prowadził jedną z kolumn, która przeprowadziła decydujący atak ostatniego dnia bitwy pod Lipskiem. Tego samego dnia od cara Aleksandra I, otrzymał tytuł hrabiowski. Wkrótce po tym dowodził siłami działającymi przeciw marszałkowi Davoutowi w północnych Niemczech, gdzie najbardziej znaną akcją z jego udziałem jest roczne oblężenie Hamburga (1813-1814). Po traktacie pokojowym w Fontainebleau za wszystkie swoje zasługi podczas wojen napoleońskich został nagrodzony Orderem Świętego Jerzego I klasy – najwyższym wojskowym odznaczeniem Imperium Rosyjskiego; posiadał również II i III klasę tego Orderu oraz Order Świętego Aleksandra Newskiego, Order Świętej Anny, Order Świętego Włodzimierza, pruski Order Czarnego Orła, duński Order Słonia, francuską Legię Honorową, szwedzki Królewski Order Miecza i austriacki Order Marii Teresy.
Dowództwo utrzymał do 1818 r., kiedy to odszedł z aktywnej służby i osiadł w swojej hanowerskiej posiadłości w Banteln niedaleko Hildesheim. Pod koniec życia całkowicie stracił wzrok. Jego synem był hr.