generałem kawalerii.
W 1806 r. był dowódcą jednej z rosyjskich armii walczącej przeciwko Napoleonowi, w bitwie pod Pułtuskiem, a osobiście zmierzył się z nim w bitwie pod Pruską Iławą (dzisiejszy Bagrationowsk). W bitwie pod Pułtuskiem udało mu się powstrzymać atak wojsk francuskich pod dowództwem Jeana Lannesa, ale mimo to wycofał się. Za bitwę pod Pułtuskiem dostał Order Świętego Jerzego II klasy, a po bitwie pod Pruską Iławą został nagrodzony Orderem Świętego Andrzeja (najwyższym odznaczeniem w Imperium Rosyjskim}.
Mógł teraz głosić, że zapoczątkował pierwszy odwrót Napoleona. Sześć miesięcy później doznał miażdżącej klęski w bitwie pod Frydlandem, która doprowadziła do pokoju w Tylży.
Bennigsen był krytykowany za bitwę pod Frydlandem i za dyscyplinę w armii, dlatego odszedł z niej na kilka lat, ale w kampanii w 1812 r. pojawił się ponownie na bardzo odpowiedzialnych pozycjach. Był uczestnikiem bitwy pod Borodino pokonując Murata w starciu pod Tarutino, gdzie został ranny w nogę. Po kłótni z marszałkiem Kutuzowem, rosyjskim szefem sztabu, został zmuszony do odejścia z aktywnej służby w armii.