Po wojnie, w latach 1945–1950 był nauczycielem szkół średnich. W 1946 doktoryzował się na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego na podstawie rozprawy Działalność literacka Stanisława Kostki Potockiego. Od 1950 był wykładowcą, od 1954 profesorem historii literatury polskiej na Uniwersytecie Warszawskim (od 1971 - profesorem zwyczajnym). W latach 1952–1960 był dziekanem Wydziału Filologicznego UW.

Był przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu Literatury Polskiej i Katedry Kultury Polskiej, a także członkiem Komitetu Nauk o Literaturze Polskiej PAN, zasiadał w radach naukowych wielu instytucji, m.in. Instytutu Badań Literackich PAN, Biblioteki Narodowej. Działał w Towarzystwie Literackim im. Adama Mickiewicza. 23 sierpnia 1980 roku dołączył do apelu 64 uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikamiApel (dokument KSS KOR, Archiwum Opozycji IV/04.05.43 [b.n.s]). Członek Collegium Invisibile. Od 1982 był członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.

Jego prace naukowe dotyczą okresu oświecenia w Polsce, ale też współczesności. Był pomysłodawcą i redaktorem naczelnym czasopisma „Wiek Oświecenia”. Ponadto zasiadał w komitetach redakcyjnych czasopism i wydawnictw zbiorowych (m.in.