Wersje prototypowe oraz Do 18E i Do 18F były użytkowane w tym celu przez Lufthanse, latając nad południowym Atlantykiem.
Wersje wojskowe użytkowało Luftwaffe do lotów rozpoznawczych nad Morzem Północnym i północnym Atlantykiem, a także do lotów ratunkowych na morzu. W momencie wybuchu II wojny światowej Luftwaffe użytkowało 63 egzemplarzy Do 18D operujących nad Morzem Północnym i Bałtykiem. Pod koniec wojny z powodu braków benzyny lotniczej niektóre z nich wyposażono w radar FuG 200 i używano ich na Morzu Bałtyckim do zwalczania radzieckich okrętów podwodnych, ponieważ olej napędowy był nadal łatwiej dostępny niż paliwo lotnicze.
Opis konstrukcji Samolot Dornier Do 18 był łodzią latającą. Kadłub łodziowy, jednoredanowy, z boku posiadał charakterystyczne pływaki wspornikowe. Płaty umieszczone nad kadłubem, zamocowane zastrzałami.
Napęd stanowiły dwa przeciwsobne silniki wysokoprężne, umieszczony w gondoli nad płatem. Jeden z silników napędzał śmigło ciągnące, a drugi śmigło pchające.