Brenden i Gary Langlois opracowali podstawy holografii akustycznej, w której do rejestrowania obrazu przedmiotu i jego odtwarzania stosuje się fale dźwiękowe.
Pod koniec lat 50. prace z metodami zapisu holograficznego prowadził w Związku Radzieckim Yuri Denisyuk, najpierw korzystając z lamp rtęciowych, a następnie ze źródeł laserowych. Hologramy odbiciowe rejestrowane w układzie jednowiązkowym noszą jego imię (hologramy Denisyuka).
Zapis hologramów jest także możliwy z wykorzystaniem nośników dyskretnych (rejestratorów cyfrowych), najczęściej są nimi przetworniki optoelektroniczne typu CCD i CMOS. Technika ta nosi nazwę holografii cyfrowej. Dzięki możliwości bezpośredniego dostępu do zapisanej informacji, holografia cyfrowa znalazła szerokie zastosowanie w metodach pomiarowych (interferometria holograficzna). Jednakże technika cyfrowego zapisu hologramów znalazła swoje zastosowanie także w multimediach, gdzie często wykorzystuje się optyczną metodę rekonstrukcji hologramów zapisanych cyfrowo. Jedną z pierwszych na świecie metod optoelektronicznej rekonstrukcji hologramów cyfrowych z wykorzystaniem optycznie adresowalnych przetworników ciekłokrystalicznych stworzono w Polsce, na Wydziale Mechatroniki Politechniki Warszawskiej (dr. inż. Marek Sutkowski).