białym).
Historia thumb|180px|Mieczysław Wolfke Pionierem i prekursorem prac w dziedzinie holografii był polski fizyk, profesor Mieczysław Wolfke. W 1920 r. opracował teoretyczne podstawy i dokonał rozbicia procesu wytwarzania obrazów na dwie oddzielne fazy. Rozważał możliwość wykorzystania interferencji do zapisu informacji, tworząc teoretyczne podstawy dzisiejszej holografii. W 1948 r. brytyjski naukowiec węgierskiego pochodzenia Dennis Gabor, opisał ideę trójwymiarowej fotografii nazwanej holografią. W 1947 r. przeprowadził też pierwsze próby zapisywania i odtwarzania obrazów metodą holograficzną. Wykonał eksperymentalne próby zapisu obrazu holograficznego z wykorzystaniem lampy rtęciowej i filtru pasmowego. W owym czasie przeszkodą w rozwoju holografii był brak źródeł światła koherentnego (zob. Koherencja fal). Z realizacją hologramów musiano czekać do wynalezienia lasera w 1960 r. Za wynalezienie i rozwinięcie holografii na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych Dennis Gabor otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki w 1971 r. W 1962 r. amerykańscy fizycy Juris Upatnieks (ur. 1936) i Emmett Leith (1927-2005) za pomocą lasera helowo-neonowego wykonali zapis pierwszego hologramu w układzie pozaosiowym. W 1969 r. amerykańscy fizycy Byron B.