Nogaj skonsolidował wokół siebie ludy protonogajskie, które otrzymały wkrótce swój etnonim po imieniu swojego wodza. Według dobrze znanych źródeł, najwcześniejszym pojawieniem się nazwy „Nogais”, w kontekście ery Złotej Ordy, jest określenie „nogaj” wzdłuż lewego brzegu Dniestru na Mapie Świata, weneckiego kartografa w 1436 roku. W okresie panowania Złotej Ordy, pod wspólnym etnonimem „nogaj”, rozumiano całą ludność koczowniczą i półkoczowniczą obszaru stepowego między Dunajem, Donem, Kubaniem, Terekiem, Wołgą, Uralem i Embą.
Część Nogajów, która wyemigrowała na Krym i do Jedysanu, przyłączając się do Chanatu Krymskiego, znana była później jako oraz nogajskie ordy przednie. Ci, którzy pozostali w dzisiejszym zachodnim Kazachstanie i na północnym Kaukazie zwani byli ).
Po aneksji Krymu przez Rosję w 1783 r. nowi osadnicy zajęli pastwiska Nogajów. W latach 70. i 80. XVIII w. caryca Katarzyna II przesiedliła około 120 000 Nogajów z Besarabii i terenów na północny wschód od Morza Azowskiego na Kubań i Kaukaz. W 1790 roku, podczas wojny rosyjsko-tureckiej, książę Grigorij Potiomkin nakazał przesiedlenie niektórych rodzin nogajskich z Kaukazu (gdzie, jak się obawiał, mogłyby one przejść na stronę Osmanów) na północny brzeg Morza Azowskiego.