Pierwszym był charakter tureckich najeźdźców, którym w przeciwieństwie do tradycyjnych przeciwników cesarstwa, Arabów, bardzo odpowiadały surowe, zimowe warunki anatolijskiego płaskowyżu, przypominające ich rodzimą Azję Centralną. O ile zatem Arabowie najeżdżali Anatolię, a potem się z niej wycofywali, o tyle Turcy starali się uczynić z niej stały teren swojego koczowniczego życia. Zapewne jednak by się im to nie udało, gdyby nie drugi czynnik. Drugim czynnikiem były wojny domowe trapiące cesarstwo w latach 1071 – 1081. Powracający bowiem po bitwie pod Manzikertem Roman Diogenes został pokonany przez Dukasów (którzy tymczasem osadzili na cesarskim tronie syna Konstantyna i Eudoksji, Michała), a następnie oślepiony w sposób tak okrutny, że zmarł.