Szczytowa forma (1995–1996) Choć profesjonalna kariera Museeuwa była długa i obfitująca w sukcesy niemal do samego końca to jednak szczyt jego powodzenia przypadł na lata 1995-1996. Od roku 1995 Museeuw zaczął reprezentować najbogatszy zespół w zawodowym peletonie czyli włoski Mapei. W sezonie 1995 wreszcie dopiął swego i wygrał klasyfikację ogólną Pucharu Świata w dużej mierze dzięki swym drugim zwycięstwom w Ronde van Vlaanderen i Meisterschaft von Zurich. Jako że potrafił także dobrze jeździć na czas stać go było w owym czasie również na zwycięstwo w generalnej klasyfikacji pagórkowatej etapówki Quatre Jours de Dunkerque czy nawet GP Eddy’ego Merckxa – impreza ta była jeszcze wówczas rozgrywana w formule solowej czasówki, zaś Museeuw pokonał na niej takich specjalistów samotnej walki z czasem jak Belg Johan Bruyneel czy Szwajcar Tony Rominger. Sezon 1996 był dla niego jeszcze lepszy. Na wiosnę wygrał po raz pierwszy, aczkolwiek stało się to trochę za „wcześniejsze zasługi” bowiem kolarze Mapei w trójkę dojechali do velodromu w Roubaix blisko trzy minuty przed najlepszym z rywali i to Lefevre ustalił kolejność na mecie: 1. Museeuw, 2. Bortolami, 3. Włoch Andrea Tafi.