diamentach, będące rodzajem obręczy z wyciętymi w krawędziach ząbkami, gdzie górne tzw. łapki obejmują kamień.
Technika znana była w starożytności na Bliskim Wschodzie, od średniowiecza stosowana w Europie głównie w złotnictwie do dekoracji naczyń liturgicznych, relikwiarzy, oprawy ksiąg liturgicznych, diademów, później także do dekoracji broni, uprzęży.
Przypisy Sztuka świata. T. 17. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, . Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007. Nowa encyklopedia PWN. T. 3, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, .
Kategoria:Jubilerstwo Kategoria:Zdobnictwo