thumb|180px|Naczynie liturgiczne, Katedra w Uppsali, autor Hans Hujuff, 1526 r. Kameryzowanie – technika zdobienia przedmiotów metalowych polegająca na wysadzaniu ich powierzchni kamieniami szlachetnymi, także innymi materiałami jak pereły, korale lub płytki z kość słoniowa, macica perłowa.
W zależności od rodzaju przedmiotu zdobionego i właściwości materiałów użytych do dekoracji stosuje się różne sposoby mocowania: przytwierdzenie do przedmiotu metalowego nitu i osadzenie na nim przewierconego kamienia; przylutowanie do przedmiotu dekorowanego metalowej przegródki lub komórki, w której umieszczano kamień; oprawienie kamienia między dwoma blachami, w górnej wycinano otwór nieco mniejszy niż średnica kamienia, dzięki temu kamień był unieruchomiony i dociśnięty do blachy spodniej; umieszczenie kamienia w kasetce odpowiedniego kształtu i wielkości zanitowanej na obiekcie metalowym, brzegi zaginano do wnętrza mocując kamień; tzw. oprawy pełne osadzenie kamienia o płaskim spodzie we wgłębieniach wyciętych w blasze osadzenie kamienia ze spodem wypukłym w ażurowych gniazdach, których średnica górna była większa od dolnej, w obu przypadkach zakuwano brzegi oprawy nasuwając metal na brzeg kamienia; oprawy koronkowe stosowane przy kamieniach przejrzystych np. diamentach, będące rodzajem obręczy z wyciętymi w krawędziach ząbkami, gdzie górne tzw. łapki obejmują kamień.
Technika znana była w starożytności na Bliskim Wschodzie, od średniowiecza stosowana w Europie głównie w złotnictwie do dekoracji naczyń liturgicznych, relikwiarzy, oprawy ksiąg liturgicznych, diademów, później także do dekoracji broni, uprzęży.
Przypisy Sztuka świata. T. 17. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, . Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007. Nowa encyklopedia PWN. T. 3, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, .
Kategoria:Jubilerstwo Kategoria:Zdobnictwo