Zdecydował również o rozpoczęciu działalności zbrojnej, tworząc na jesieni 1940 Wydział Wojskowy z Janem Mulakiem na czele.
Po klęsce Francji we wrześniu 1940, Barykada Wolności rozbiła się na dwie części. Umiarkowani nie chcieli zrywać z PPS reprezentowaną przez PPS-WRN, druga grupa, w skład której weszli: Andrzej Tuwim, Mieczysław Ferszt, Ilia Genachow, Jerzy Walter, Stanisław Poleczko oraz Jerzy Gero-Różniewicz, zaczęła początkowo wydawać równoległe drugą Barykadę Wolności (tak zwana niebieska Barykada – z uwagi na niebieski papier, na jakim była drukowana) ewoluując w stronę komunistów. Grupa ta w grudniu 1940 przekształciła swoje pismo w Sztandar Wolności następnie w maju 1941 część członków skupionych wokół Stanisława PoleczkiWładysław Jagiełło: Ze wspomnień okupacyjnych, w: Polska Partia Socjalistyczna w latach wojny i okupacji 1939-1945. Księga wspomnień Tom 1, Warszawa 1994, . weszła w skład grupy „Młot i Sierp”, a następnie komunistycznej Polskiej Partii Robotniczej (PPR). Tuwim, Genachow i Gero-Różniewicz wrócili do organizacji socjalistycznej.