Szereg szczegółów opisu, dotyczących charakteru wejść do jaskini, układu korytarzy i sal oraz innych szczegółów, pojawiających się również w późniejszych relacjach innych badaczy, wskazują, że najprawdopodobniej Hain zwiedził wówczas dzisiejszą Jaskinię Lodową.
Prawdopodobnie jako pierwszy jaskinię bardziej szczegółowo zbadał, pomierzył i wykonał szereg rysunków 3 lipca 1719 r. spiskoniemiecki nauczyciel, duchowny ewangelicki i badacz Tatr Georg Buchholtz młodszy. Opis i rysunki tej jaskini, podobnie jak kilku innych w Dolinie Demianowskiej, wysłał do Bratysławy do wybitnego encyklopedysty, Mateja Bela, jednak materiały te nie zostały opublikowane i prawdopodobnie zaginęły. W 1723 r. w Norymberdze wyszło dzieło M. Bela pt. „Hungariae antiquae et novae prodromus”. We wstępie do książki Bel wspomniał zasługi wszystkich swoich współpracowników, w tym przede wszystkim G. Buchholtza. Węgierski uczony, inżynier, kartograf i rytownik Samuel Mikovíni wykonał do tej pracy według rysunku G. Buchholtza przekrój podłużny jaskiń w Dolinie Demianowskiej, na którym widać dzisiejszą Demianowską Jaskinię Lodową.