Po II wojnie światowej za sprawą pozaartystycznej interpretacji Siegfrieda Kracauera Gabinet doktora Caligari zaczął być odczytywany na nowy sposób. Według badacza Caligari, bezwzględny doktor, jest pierwszym z szeregu tyranów zaludniających wyobraźnię niemieckiego widza. Jego całkowicie posłusznym poddanym jest somnambulik Cezar, który nie waha się na rozkaz swojego pana popełnić zbrodnię. Film stanowi wyraz zbiorowej nieświadomości weimarskiego społeczeństwa, pierwszy sygnał nadchodzącej ery Hitlera i totalitaryzmu w Niemczech. Ostateczne zdemaskowanie Francisa jako osobnika chorego psychicznie – zdaniem krytyka – nie podważa tej interpretacji, lecz przeciwnie, wzmacnia ją. Swoje spostrzeżenia Kracauer zawarł w wydanej po II wojnie światowej książce pod znaczącym tytułem Od Caligariego do Hitlera (1947).