Akceleratory 2D Pierwsze układy przyspieszające generację grafiki miały charakter koprocesorów, którym można było zlecić niektóre operacje generowania grafiki 2D w pamięci bufora ramki (takie jak rysowanie linii, wielokątów, wypełnianie ich, czy operacje BITBLTczyli szybkie przepisanie danych reprezentujących fragment obrazu graficznego z jednego obszaru pamięci graficznej do drugiego). Początkowo było to wykorzystywane głównie w programach typu CAD, a wraz z upowszechnieniem systemów z graficznym interfejsem użytkownikaw szczególności systemów Windows oraz MacOS w przypadku komputerów osobistych, X-Window w przypadku pracujących w systemie UNIX stacji roboczych – również przez sam system operacyjny i pracujące w nim aplikacje. Do pierwszych akceleratorów grafiki 2D dla komputerów osobistych należały m.in. IBM 8514/A oraz Artist 10 MC.
Akceleratory 3D W latach 90. modele kart graficznych miały ograniczoną wydajność i oferowały podstawowe funkcje graficzne oraz technologie 3D. Główni producenci tego okresu to: SGI cards; 3dfx (Voodoo); Nvidia (TNT); ATI (Rage);