na unikalną częstotliwość odchylania.
Kolejne rozwinięcia karty VGA, nazywane wówczas zbiorczo SVGA, nie były już standardem ustalonym przez IBM. Niezależni producenci kart konkurowali oferując coraz większe możliwości, w tym zwiększenie ilości kolorów do 256 w trybie 640×480, oraz tryby w nowych rozdzielczościach, najczęściej: 800×600, 1024×768 (16 do 256 kolorów), a także zwiększano ilość kolorów: do 32768 (15 bitów na piksel), 65536 (16 bitów, czyli 2 bajty na piksel)tryby z taką ilością kolorów nazywano High Color, lub ponad 16 mln. kolorów (24 bity, 3 bajty na piksel)tzw. True color. Tryby te, pomimo często takich samych parametrów i podobnej organizacji danych pamięci obrazu, były implementowane w różny sposób, przez co ich wykorzystanie przez producentów oprogramowania było utrudnioneByły to czasy systemu MS-DOS, w którym nie było systemowych sterowników graficznych (jak ma to miejsce np. w Windows). Twórcy oprogramowania, za wyjątkiem tworzących aplikacje dla wczesnych wersji Windows (o ograniczonym zastosowaniu) czy wybranych programów CAD (głównie - AutoCAD), dla których zapewniano sterowniki, musieli sami zapewnić wsparcie dla poszczególnych typów kart..