Niechęć Adenauera do Prus doprowadziły go nawet do przeciwstawienia się Berlinowi jako przyszłej stolicy.
Adenauer postrzegał najważniejszą bitwę powojennego świata jako starcie między siłami chrześcijaństwa i marksizmu – zwłaszcza komunizmu. Te same antymarksistowskie punkty widzenia doprowadziły Adenauera do potępienia socjaldemokratów jako spadkobierców pruskiego i narodowego socjalizmu. Ideologia Adenauera była sprzeczna z frakcjami partii chcącymi zjednoczyć socjalizm i chrześcijaństwo.
W okresie powojennym Adenauer uważał, że największym zagrożeniem dla Niemiec jest ZSRR i komunizm. Uznawał zacieśnienie współpracy z państwami Europy zachodniej i sojusz z USA za skuteczną formę obrony przed wpływami ZSRR. Za największego sojusznika Niemiec uważał Francję. W odróżnieniu od ówczesnych polityków SPD sądził, że zjednoczenie Niemiec nie jest możliwe dopóki ZSRR pozostaje supermocarstwem. Sprawę rewizji granic Niemiec z Polską uważał za drugorzędną, nie poświęcał jej uwagi.
W 1948 roku powstała Rada Parlamentarna, której celem było stworzenie nowej konstytucji Niemiec. Dzięki kompromisowi z SPD Adenauer został jej przewodniczącym i odgrywał decydującą rolę w pracach nad konstytucją. Dzięki temu stanowisku udało mu się zyskać dużą popularność w niemieckim społeczeństwie.