W czasie I wojny światowej, od 9 sierpnia 1914 do lutego 1918, pełnił służbę w Legionach Polskich i Polskim Korpusie Posiłkowym. Był oficerem 2 pułku piechoty, w którym dowodził plutonem, a później (kwiecień 1915) kompanią. Był dwukrotnie ranny, m.in. 17 czerwca 1915 pod Rarańczą, a następnie przez pięć miesięcy był hospitalizowany w Kolozsvar i Krakowie. Po wyleczeniu wrócił do pułku i dowodził 2 kompanią. Równocześnie od 1 lutego do 15 kwietnia 1917 był komendantem pułkowej szkoły podoficerskiej. We wrześniu 1917 mianowano go na stopień kapitana. 10 lutego 1918 został dowódcą I baonu. W tym też czasie w składzie II Brygady uczestniczył m.in. w walkach pod Rarańczą. Do maja 1918 dowodził batalionem w II Korpusie Polskim w Rosji, a następnie do sierpnia tego roku, w konspiracji, prowadził akcję agitacyjno-werbunkową na Ukrainie. Później do grudnia 1918 dowodził kompanią i szkołą oficerską w 4 Dywizji Strzelców Polskich na Kubaniu. 28 grudniu 1918 wyjechał do Polski w składzie misji wojskowej gen. Żeligowskiego do Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego.