W 1292 poślubił Małgorzatę Brabancką, która urodziła mu troje dzieci, i w ten sposób doprowadził do zakończenia waśni pomiędzy oboma rodzinami, które datowały się od bitwy pod Worringen.
thumb|300px|Siedmiu elektorów wybiera Henryka VII na króla. Elektorów można rozpoznać za pomocą herbów. Są to od lewej: arcybiskupi Kolonii, Moguncji i Trewiru, palatyn reński, książę saski, margrabia brandenburski i król czeski
Nie angażował się w wojnę Francji i Niemiec z Anglią w latach 1294-1297, co przyniosło mu korzyści. Cieszył się poważaniem, jego hrabstwo było wzorowo i nowocześnie zarządzane, jego charakter był chwalony przez gwelfickiego kronikarza Giovanniego Villani.
Wybór na króla był przypadkowy. Po zamordowaniu 1 maja 1308 Albrechta I Henryk był zaskoczony wynikiem elekcji 27 listopada 1308 we Frankfurcie nad Menem, w której rywalizował z francuskim kandydatem Karolem de Valois. Funkcję siedmiu elektorów pełnili wówczas:
arcybiskup Kolonii Henryk z Virneburga; arcybiskup Moguncji Piotr z Aspeltu; arcybiskup Trewiru Baldwin Luksemburski; palatyn reński Rudolf I Wittelsbach; książę saski Rudolf I Askańczyk; margrabia brandenburski Waldemar Wielki;