Są one jednak ujednolicone tonalnie – w formie sonatowej w tonacji durowej cała repryza przebiega w tonacji głównej, a gdy forma utrzymana jest w tonacji molowej, temat drugi i jego następstwo występują w tonacji durowej jednoimiennej. W formach sonatowych klasycznych i wczesnoromantycznych odpowiadające sobie odcinki ekspozycji i repryzy często nie zawierają zmian bądź wykazują tylko nieznaczne różnice (np. w fakturze). Wyjątek stanowi tu łącznik pierwszy, który w repryzie nie zawiera modulacji, więc bywa przeprowadzany odmiennie niż w ekspozycji (skracany, wydłużany bądź w ogóle eliminowany z przebiegu formy). W koncertach wewnątrz kody repryzy lub przed nią (rzadziej w innej fazie repryzy) często występuje kadencja wirtuozowska solisty.
Forma sonatowa często porównywana jest z trzyaktowym dramatem klasycznym bądź z powieścią.