W połowie lat 40. nastąpił przełom związany z bebopem – nowoczesnym stylem jazzowym rozwijanym przede wszystkim przez Charliego Parkera, Dizzy’ego Gillespiego, Theloniousa Monka i Kenny’ego Clarke’a. Z bebopu wyrosły kolejne odmiany nowoczesnego jazzu, m.in. cool jazz, hard bop i jazz modalny, reprezentowane przez takich muzyków jak Miles Davis, Stan Getz, Gerry Mulligan, John Lewis, Modern Jazz Quartet, Art Blakey, Horace Silver, Sonny Rollins, John Coltrane i Charles Mingus.
W latach 60. rozwinął się free jazz, którego najważniejszymi przedstawicielami byli Ornette Coleman, Cecil Taylor i Albert Ayler. Równocześnie jazz coraz częściej łączył się z innymi gatunkami muzycznymi; przykładem były bossa nova rozwijana przez Antônio Carlosa Jobima i Stana Getza oraz jazz-rock związany m.in. z Milesem Davisem i zespołem Weather Report.
Od drugiej połowy XX wieku jazz stał się zjawiskiem międzynarodowym, rozwijanym zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i w Europie, Ameryce Łacińskiej oraz innych częściach świata, zachowując przy tym centralną rolę improwizacji i indywidualnego stylu wykonawczego.
W Polsce rozwój jazzu po II wojnie światowej wiązał się m.in. z działalnością Leopolda Tyrmanda, Krzysztofa Komedy, Andrzeja Trzaskowskiego, Jana „Ptaszyna” Wróblewskiego, Michała Urbaniaka, Tomasza Stańki i zespołu Melomani.
Zobacz też jazz w Polsce
Przypisy
Kategoria:Artykuły, które powinna mieć każda Wikipedia (od 10 do 30k)