thumb|Rozwój muzyki jazzowej Historia jazzu rozpoczęła się na przełomie XIX i XX wieku w środowisku afroamerykańskim południowych stanów USA, szczególnie w Nowym Orleanie, gdzie połączyły się elementy bluesa, ragtime’u, spirituals, work songs, muzyki marszowej i tradycji tanecznych. Za najwcześniejszą fazę rozwoju jazzu uznaje się styl nowoorleański, związany m.in. z działalnością Buddy’ego Boldena, „Jelly Rolla” Mortona, „Kinga” Olivera i Louisa Armstronga.
W latach 20. jazz rozwijał się także w Chicago i Nowym Jorku; znaczenie zdobyli wówczas m.in. Bix Beiderbecke, Benny Goodman, Duke Ellington, Fletcher Henderson, Coleman Hawkins, Earl Hines i Fats Waller. W okresie swingu, przypadającym głównie na lata 30. i pierwszą połowę lat 40., dominowały wielkie orkiestry jazzowe (big-bandy), prowadzone m.in. przez Duke’a Ellingtona, Counta Basiego, Benny’ego Goodmana, Glenna Millera, Woody’ego Hermana i Tommy’ego Dorseya. W tym samym czasie popularność zdobyły zespoły i soliści związani z , tacy jak Ella Fitzgerald, Billie Holiday i Louis Armstrong.