Poznał się w tym czasie z Tadeuszem Kotarbińskim. W 1912 złożył egzamin nauczycielski z matematyki i fizyki, w 1914 egzamin doktorski z filozofii i matematyki. Po odbyciu rocznej praktyki nauczycielskiej w C. K. VI Gimnazjum we Lwowie pod kierunkiem profesora Karola Czajkowskiego (matematyka i fizyka) oraz Macieja Rataja (propedeutyka filozofii) został nauczycielem w tym gimnazjum. W latach 1915–1918 był kierownikiem kancelarii uniwersyteckiej podczas rektorowania Kazimierza Twardowskiego. W 1918 został powołany do pracy w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w Warszawie jako radca ministerialny. Pełnił także funkcję kierownika Departamentu Nauki i Szkół Wyższych. Od jesieni 1919 do kwietnia 1920 r. był oddelegowany do zorganizowania administracji na wskrzeszonym Uniwersytecie w Wilnie. W czasie wojny polsko-bolszewickiej brał udział w walkach, za co został odznaczony Krzyżem WalecznychSpuścizna prof. Tadeusza Czeżowskiego. Archiwum Uniwersytetu Mikołaja Kopernika z lat 1853 - 2012 Nr zespołu 80. W 1920 habilitował się na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, a w 1923 został mianowany profesorem nadzwyczajnym filozofii w Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie.