między innymi miał co najmniej jedną głoskę laryngalną *h₂ (i być może *h₃) z trzech istniejących w języku praindoeuropejskim (*h₁, *h₂ i *h₃)J.P. Mallory, D.Q. Adams, The Oxford Introduction to Proto-Indo-European and the Proto-Indo-European World, s. 49–50.. W hetyckim brak podziału na rodzaj męski i żeński (istniał rodzaj „męsko-żeński” communis i nijaki – neutrum). Stosował „częściową ergatywność” (split ergativity)H.A. Hoffner, H.C. Melchert, A Grammar of the Hittite Language, s. 66–67. i bardziej rozbudowany system przypadków (w tym narzędnik i allatyw). Nie wykształcił czasu przyszłego. Obecna w nim była rozbudowana deklinacja heteroklityczna (końcowe r w rdzeniu przechodzi w n w przypadkach zależnych np. pahu(wa)r – pahunnas), która w innych językach poświadczona jest już tylko w formie szczątkowej np. łac. iter – itinerisH.A. Hoffner, H.C. Melchert, A Grammar of the Hittite Language, s. 124–131..