Sama natomiast nazwa Panewniki pochodzi od panwi (naczynie do gotowania lub część łożyska, w którym obraca się czop wału lub osi jakiejś maszyny), które wyrabiali mieszkańcy wsi.
Już w XVII wieku istniał we wsi zarząd gminny z wójtem na czele, a jeszcze w tym samym stuleciu w przysiółku Panewnik – Kokocińcu, została wybudowana kuźnia, która działała do początku XVIII wieku, a w 1837 roku stanęły w jej miejscu dwa piece fryszerskie. W 1620 roku wzmiankowano o młynie w Panewnikach, znajdującym się wówczas u ujścia Ślepiotki. W 1742 roku tereny miejscowości po wojnach śląskich zostały włączone do Prus. Tereny te stały się częścią powiatu pszczyńskiego.
W II połowie XIX wieku Panewniki obok Ligoty stały się miejscem wypoczynkowo-rekreacyjnym, lecz na przełomie XIX i XX wieku dalej one miały charakter rolniczy. W 1848 roku na terenie gminy Panewniki, w Kokocińcu uruchomiono hutę żelaza „Ida”, a powstała w pobliżu kopalnia „Szadok” dostarczała do zakładu węgiel kamienny.
Pierwsza panewnicka szkoła została otwarta w 1828 (bądź 1825) roku w izbie jednego z zagrodników Wawrzyńca Matury. W 1840 roku powstał nowy, murowany budynek szkoły katolickiej. W 1855 roku w Panewnikach mieszkało 648 osób.
mały|Procesja w Panewnikach, która odbyła się 16 sierpnia 1914 roku