Do obszarów o ponadprzeciętnych walorach przyrodniczych i krajobrazowych, znaczących dla ochrony cennych gatunków roślin i zwierząt, bioróżnorodności, zapewnienia ciągłości ekologicznej i ochrony krajobrazu, położnych na terenie Panewnik należą m.in. Stare Panewniki – obszar leśno-łąkowy o powierzchni 12,6 ha, miejscami podmokły, w dolinie Rowu Panewnickiego i częściowo Kłodnicy; zachowały się tutaj fragmenty zbiorowisk torfowiskowych i leśnych (bór bagienny), a także stwierdzono tutaj występowanie czterech gatunków roślin chronionych i kilka gatunków chronionych płazów i ptaków.
Historia mały|lewo|Chata z Panewnik z 1864 roku (Górnośląski Park Etnograficzny)
Panewniki, pierwotnie pod nazwą Panewnik, powstały w XVI wieku (według Marty Chmielewskiej osada ta istniała już prawdopodobnie w XIV wieku), około 1580 roku, nad Kłodnicą u ujścia Ślepiotki, na obszarze księstwa pszczyńskiego. Znajdowała się w sąsiedztwie Kuźnicy Pszczyńskiej (późniejsza Stara Kuźnica), dla której wytwarzała panwie, będąc dla niej wówczas prawdopodobnie osadą służebną. Panewniki po raz pierwszy w źródłach pisanych pojawiły się w 1586 roku w urbarzu dóbr kameralnych pszczyńskich.