w swoim dziele „Managerial Economics” z 2002 roku sugeruje alternatywną taksonomię:
Kompletna dyskryminacja, w której każdy użytkownik dokonuje zakupu do momentu, w którym korzyść krańcowa użytkownika jest równa kosztowi krańcowemu danego dobra;
Segmentacja bezpośrednia gdzie sprzedający może uzależnić cenę od pewnego atrybutu (np. wieku lub płci), który bezpośrednio dzieli kupujących na segmenty;
Segmentacja pośrednia w przypadku której sprzedający opiera się na pewnym wskaźniku zastępczym (np. wielkość opakowania, ilość użycia, kupon) w celu skonstruowania wyboru, który pośrednio dzieli nabywców.
Zakładana jest hierarchia: kompletna dyskryminacja, bezpośrednia segmentacja, pośrednia segmentacja – ustalana według malejącej rentowności i wymogu informacyjnego. Pełna dyskryminacja cenowa jest najbardziej opłacalna i wymaga od sprzedawcy posiadania jak największej ilości informacji o kupujących. Segmentacja pośrednia jest najmniej rentowna i zakłada, aby sprzedający posiadał jak najmniej informacji o kupujących.