Są to: wojwodińskorusiński – używany przez Rusinów panońskich w Wojwodinie (Serbia), jeden z tamtejszych języków urzędowych; rezjański – postrzegany niekiedy jako dialekt języka słoweńskiego, używany w dolinie Rezji (północne Włochy); prekmursko-słoweński – używany w Słowenii i na pobliskich terenach Węgier i Austrii; kajkawski – powstały na bazie dialektów chorwackich, używany w północnej Chorwacji, bliski językowi słoweńskiemu (ma pewną tradycję piśmienniczą; uważany też za dialekt języka serbsko-chorwackiego); czakawski – podobna sytuacja, jak powyższy (ma pewną tradycję piśmienniczą; uważany też za dialekt języka serbsko-chorwackiego); burgenlandzki – używany przez Chorwatów burgenlandzkich w Austrii, na Węgrzech, Słowacji i dawniej na Morawach, uważany też za dialekt języka serbsko-chorwackiego; molizański – używany przez Chorwatów we włoskiej prowincji Molise, powstały na bazie dialektów chorwackich; banacko-bułgarski – używany przez Bułgarów z Banatu na pograniczu Rumunii i Serbii, powstały na bazie gwar bułgarskich.
Istnieje też tendencja do wyodrębniania się kolejnych języków słowiańskich: morawskiego – z języka czeskiego śląskiego – z języka polskiego laski – z języka czeskiego gwary podlaskie (ukraińskie) – z przejściowych dialektów białorusko-ukraińskich.