Pozwala to zaakceptować wniosek, że język Słowian rozwinął się między kompleksami etnicznymi: bałtyjskim na północy, germańskim na zachodzie, irańskim na wschodzie oraz celtyckim, trackim i iliryjskim na południu.
Wspólne cechy Wszystkie języki słowiańskie mają wyraźne cechy wspólne: wybitnie fleksyjna morfologia – większość języków słowiańskich ma 6 lub 7 przypadków podział czasowników na dokonane i niedokonane (leksykalny aspekt) obecność fonemicznej palatalizacji (znanej jako zmiękczenie) skomplikowane zbitki spółgłoskowe, powstałe po zaniku jerów, np. w polskim wyrazie bezwzględny lub rosyjskim wstriecza „spotkanie”.
Języki słowiańskie nie tylko mają bardzo podobną gramatykę, lecz wykazują również duże podobieństwo w słownictwie, co dowodzi, że z języka prasłowiańskiego wyodrębniły się stosunkowo niedawno. Tam, gdzie poszczególne języki słowiańskie graniczą ze sobą, granice te z reguły są nieostre – występują szerokie pasy gwar przejściowych i obszary przenikania się zjawisk charakterystycznych dla obu sąsiadujących języków. Uważa się, że języki słowiańskie tworzą kontinuum. Jest to szczególnie wyraźnie widoczne w przypadku języków południowosłowiańskichSławski Języki słowiańskie, passim, w: Bednarczuk (red.) Języki..., tom II, s. 907–1005..