Istnieją również tzw. wolnostojące rodzajniki określone, które używane są, gdy przed rzeczownikiem w formie określonej znajduje się co najmniej jeden przymiotnik. Wyróżnia się następujące rodzajniki:
det – dla rodzaju nijakiego, den – dla rodzaju wspólnego, de – dla liczby mnogiej.
Rodzajnik nieokreślony dla rodzaju ogólnego to en, a dla rodzaju nijakiego ett. Forma nieokreślona liczby mnogiej nie posiada żadnego rodzajnika, podobnie jak w pozostałych językach germańskich.
Przykładowa odmiana rzeczownika rodzaju ogólnego (na podstawie wyrazu en bil – samochód) i rzeczownika rodzaju nijakiego (na podstawie wyrazu ett hus – dom) wygląda następująco: +FormaRodzaj wspólny (en bil – samochód)Rodzaj nijaki (ett hus – dom)L. poj., forma nieokreślonaen bilett husL. poj., forma określona(den) bilen(det) husetL. mn., forma nieokreślonabilarhusL. mn. forma określona(de) bilarna(de) husen
Przypadki Szwedzka deklinacja została zredukowana do dwóch przypadków: mianownika (forma podstawowa, grundkasus, objektkasus) i dopełniacza (genitiv). Pozostałe funkcje składniowe realizowane są przez szyk zdania i przyimki.
Przypadek główny ma postać bezkońcówkową, czyli nie jest nacechowany formalnie. Może on występować z rodzajnikiem lub bez.