Wojna gotycka, wojna Bizantyjczyków z Ostrogotami trwała w latach 535–562. Zakończyła się ona porażką Ostrogotów oraz likwidacją ich państwa na terenie Italii.
Przyczyny Jednym z głównych powodów wojny było zamordowanie sprawującej władzę w Italii córki Teodoryka Amalasunty przez jej kuzyna Teodahada, z którym dzieliła władzę. Zbrodnia popełniona na Amalusancie stanowiła dla bizantyjskiego cesarza Justyniana okazję do likwidacji władzy Ostrogotów w Italii.
Pierwsza faza walk Pierwszym celem wojsk cesarskich było zajęcie Sycylii. Bizantyński wódz Belizariusz zajął wyspę bez oporu ze strony Gotów. To niepowodzenie spowodowało w roku 536 bunt Ostrogotów przeciwko Teodohadowi, który w grudniu tego roku został zamordowany. W jego miejsce Goci obwołali królem wojownika Witigisa, który (w przeciwieństwie do swojego poprzednika) nie należał do królewskiego rodu Amalów. W roku 538 Witigis obległ Rzym, którego nie udało mu się jednak zająć. Udało mu się jednak, wraz z podległymi mu Burgundami zdobyć Mediolan dokonując w mieście masakry mieszkańców. Belizariusz, wykorzystując sukces jakim była udana obrona Rzymu, skierował swoje siły na północ i w roku 541 zdobył Rawennę. W mieście tym pojmał Witigisa, który jako jeniec odesłany został do Konstantynopola. W roku 541 młody Totila stanął na czele Gotów i zdobył Benewent i Neapol.