W okresie II wojny światowej w Brożcu pracowali robotnicy przymusowi z Polski, m.in. z miejscowości: Niegowonice, Wręczyca Wielka, Bór Zapilski i Grześka. Armia Czerwona wkroczyła do Brożca w drodze na Prudnik podczas operacji górnośląskiej rankiem 19 marca 1945. Plebania została zajęta na potrzeby wojska. Ksiądz Jan Smogorzewski opisał w kronice parafialnej sytuację we wsi: „[…] budynki nie zostały zniszczone. […] Dużo ludności brakowało w domach – szczególnie mężczyzn. W parafii mieszkało około 100 rodzin repatriantów zza Buga, osiedlona tu przez PUR”.
Od marca do maja 1945 powiat prudnicki znajdował się pod kontrolą radzieckiej komendantury wojskowej. 11 maja 1945 polska administracja przejęła władzę cywilną w powiecie prudnickim. Mieszkańcom Brożca, posługującym się dialektem śląskim bądź znającym język polski, pozwolono pozostać we wsi po otrzymaniu polskiego obywatelstwa.
W latach 1945–1950 Brożec należał do województwa śląskiego, a od 1950 do województwa opolskiego. W latach 1945–1954 wieś należała do gminy Walce, w latach 1954–1961 była siedzibą gromady Brożec, a w latach 1961–1972 należała do gromady Żużela. Podlegała urzędowi pocztowemu w Głogówku.