Zgodnie z urbarzami, znajdujący się na północ od wsi las olchowy już wtedy nosił nazwę Mosacz. W 1602 roku Georg II von Oppersdorff kupił od klasztoru w Czarnowąsach wieś Brożec wraz z należnymi dziesięcinami. Oppersdorffowie założyli folwark w Brożcu. W 1633 na Śląsku panowała epidemia dżumy, przez którą zginęła ⅓ mieszkańców Brożca. W okresie wojny trzydziestoletniej mieszkańcy wsi przeszli na wiarę protestancką. Po zakończeniu wojny, staraniem pana na Głogówku, nastąpił okres kontrreformacji. W 1661 założono wiejską księgę chrześcijan, a w 1666 księgę chrztów. mały|Brożec (Broza) wśród miejscowości ziemi prudnickiej na polskojęzycznej mapie z 1772 Do 1742 wieś należała do powiatu sądowego głogóweckiego w Monarchii Habsburgów. Po I wojnie śląskiej znalazła się w granicach Królestwa Prus i weszła w skład powiatu prudnickiego w prowincji Śląsk. W latach 1774–1775 wzniesiony został nowy kościół Wszystkich Świętych. W tym okresie funkcję wójta we wsi pełnił Florian Barton. Wieś posiadała swoją własną pieczęć, która przedstawiała w polu kłosy zbóż, a w otoku napis: BROSCHÜTZ: GEM: SIGL / NEYSTAETER CREYS (). mały|upright|Pieczęć Brożca (1827) W 1825 wieś liczyła 312 mieszkańców, w tym 6 protestantów. Funkcjonowała szkoła z jednym nauczycielem.