Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z dokumentu z 1228. Założycielami wsi byli cystersi z klasztoru w Kazimierzu. W 1290 cała dziesięcina została przypisana klasztorowi norbertanek w Czarnowąsach. W dokumentach z 1319 wymieniony został sołtys w Brożcu, co świadczy o lokowaniu wsi na prawie magdeburskim, a także Milo Plebanus de Brozec – notariusz przeora klasztoru Gottfrieda z Czarnowąsów, co potwierdza istnienie rzymskokatolickiej parafii we wsi.
W XV wieku wieś znalazła się w granicach księstwa głogówecko-prudnickiego. W czasie rejzy husytów na Śląsk, w marcu 1428 Brożec wraz z okolicznymi wsiami został splądrowany i zniszczony przez husytów. Panujący na Opolu i Głogówku książęta Jan II Dobry i Mikołaj II niemodliński wystawili w 1483 dokumenty, w których potwierdzili należne mieszkańcom wsi grunty i prawo wypasania owiec. Wymienione zostały imiona i nazwiska ówczesnych mieszkańców, jak: sołtys Matthes Strziga, Sigmund Januschkowitz, Paul Kozura, Thomas Sadlo, Matthes Las, Hedwig Kotorz, Klement Nadorostlo, Gregor Petran. mały|upright|lewo|Pieczęć Brożca (1723) W urbarzach głogówieckich z 1571 i 1635 występują nazwiska m.in. 25 gospodarzy zamieszkujących wieś, w tym: Jacob Scholtiss, Cristof Scholcz, Walekh Niedorosly, Steffan Gawranekh, Viczenczm Wrubel, Peter Skowronek i Bartekh Pelka.