We wsi znajdowała się drewniana filialna cerkiew greckokatolicka, należąca do parafii Morochów, zbudowana w 1870 r (według innego źródła w 1856 r). Obok cerkwi znajdował się cmentarz. Zawadka posiadała też karczmę. Wszelkie budynki (z wyjątkiem szkoły) były zapewne drewniane, budowane na kamienno-ceglanych podmurówkach. Cegły na podmurówkę pochodziły głównie z cegielni „Zasław”.
Ze względu na marną i kamienistą ziemię wieś była biedna, a jej mieszkańcy dorabiali sprzedażą wyrobów z drewna np. łyżki, cebrzyki. Mieszkańcy dość licznie emigrowali za pracą do Ameryki.
Jak wspominają mieszkańcy wieś żyła w zgodzieWspomnienia Anna Dobrjanśka-Babiak byłej mieszkanki Zawadki Morochowskiej, [w:] "1947. Пропам’ятна книга", pod red. Bogdana Huka, Warszawa 1997, str.223, wspólnie pracując i świętując. Poprawnie też układały się stosunki z mieszkańcami sąsiednich miejscowości, a szczególnie z Mokrem i Morochowem, z których to mieszkańcami byli niejednokrotnie skoligacenipatrz: J.Pisuliński, Tragiczne mikrohistorie: Zawadka Morochowska [w:] Akcja "Wisła", pod red. J. Pisulińskiego, Warszawa 2003, s. 196.