Państwo starohetyckie (1650–1380 p.n.e.) Około połowy XVII wieku p.n.e. Labarna, nowy władca z Kussary, otoczył murem teren dawnej Hattusy i przyjął imię Hattusilis, ogłaszając odbudowaną Hattusę stolicą swojego państwa. Hattusili I (1650–1620 p.n.e.) uznawany jest za pierwszego króla zjednoczonego państwa hetyckiego. Granice jego królestwa rozciągały się na południu wzdłuż Kizzuwatny i Arzawy, a na północy sięgały terenów zamieszkanych przez plemiona KaskaE. Klengel, H. Klengel, Hetyci i ich sąsiedzi, s. 44–45.. Hattusili prowadził liczne wyprawy wojenne, szczególnie na tereny północnej Syrii i Mezopotamii, zdobywając miasta Zaruna, Hassu i Zippasna. Największym wyzwaniem było bogate miasto Halab (Aleppo), które opierało się Hetytom jako lider sojuszu syryjskich miastE. Klengel, H. Klengel, Hetyci i ich sąsiedzi, s. 46.. mały|Tablica upamiętniająca wielkiego Hantili II Po śmierci Hattusili, jego adoptowany syn, Mursili I (1620–1590 p.n.e.), kontynuował politykę ekspansji. W 1595 roku p.n.e. poprowadził udaną kampanię przeciw Babilonowi, zdobywając i plądrując to miasto. Jego panowanie zakończyło się tragicznie – Mursili został zamordowany w wyniku spisku pałacowego, na którego czele stali jego zięć Zidanta i HantiliE. Klengel, H. Klengel, Hetyci i ich sąsiedzi, s. 46–47..