W późniejszych swoich pracach wskazywał jego występowania także w starożytnej Grecji, Italii i wśród Germanów, Finów i Bałtów.
Paul Asmus uważał, że religia praindoeuropejczyków (Asmus używał tu pojęcia Indogermanie) była henoteistyczna. Bogowie nie byli w niej wyraźnie wyodrębnieni i mogli być uznawani za bóstwo naczelne.
W ograniczonym zakresie wierzenia typu henoteistycznego występowały na starożytnym Bliskim Wschodzie, również wśród plemion żydowskich, u których czysty monoteizm uformował się ostatecznie dopiero w okresie Izajasza w VI wieku p.n.e. (np. henoteizm Abrahama czy henoteizm Mojżesza). Do henoteizmu dążyły także religie starożytnej Mezopotamii (babiloński Marduk czy asyryjski Aszur byli panami Wszechświata otoczonymi szczególną czcią, Babilończycy nazywali Marduka „Bel”, czyli „Pan”) oraz starożytnego Egiptu (liczne bóstwa były w pewnym okresie traktowane jako emanacje boga-słońca Ra). Wydaje się, że henoteizm jest religijną skłonnością ludów semickich (kanaanejskie i aramejskie bóstwa amorficzne).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Poglądy i wierzenia na temat sił wyższych Kategoria:Antropologia religii