Fenomenologiczna historia religii Wielki rozwój historii religii po II wojnie światowej wiąże się m.in. z osobą Mircei Eliadego, który wprowadził teoretyczne założenia fenomenologii religii (nazwane przez Eliadego morfologią sacrum) do praktyki historycznych badań nad religią. Ponieważ fenomenolodzy postulowali badanie istoty zjawiska, a nie jego zmiennych przejawów – Eliade wskazał na konieczność refleksji nad istotą religii jako niezbędnego wstępu do badań historycznych. Stworzył w ten sposób nowy wzorzec badań historyczno-religioznawczych, w którym położył nacisk nie tylko na opis różnych religii świata, lecz badanie relacji człowieka z sacrum w kontekście różnych uwarunkowań historyczno-kulturowychWiktor Werner, Eliadego poszukiwania historii i znaczenia religii, Historyka, T. XXIX, 1999, s. 108–113..
Zobacz też
religioznawstwo Inne działy religioznawstwa: etnologia religii, fenomenologia religii, geografia religii, psychologia religii, socjologia religii, teoria religii Formy wierzeń religijnych: animizm, deizm, henoteizm, mandeizm, monoteizm, panenteizm, panteizm, prototeizm
Przypisy