Ten zarzut był tym silniejszy, że utwory obu autorów nie były tak szeroko znane na świecie, jak w wypadku innych laureatów, a przyznanie nagrody nie wpłynęło na większe ich rozpowszechnienie. Należy jednak zwrócić uwagę na fakt, że utwory te są bardzo silnie osadzone w języku szwedzkim, co powoduje, że bardzo trudno je przełożyć na inne języki.
Harry Martinson mocno brał sobie do serca głosy krytyczne kierowane pod jego adresem. W 1978, w Sztokholmskim szpitalu, pisarz popełnił samobójstwo dokonując seppuku nożyczkami. Jego grób znajduje się w Sollentunie koło Sztokholmu. Szczegóły dotyczące jego śmierci zostały opisane we wspomnieniach .
Utwory Powieści Nässlorna blomma (1935) Vägen ut (1936) Den förlorade jaguaren (1941) Droga do Klockrike (Vägen till Klockrike, 1948), tłumaczenie polskie Maria Olszańska, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1972
Eseje Resor utan mål (1932) Kap farväl (1933) Svärmare och harkrank (1937) Midsommardalen (1938) Det enkla och det svåra (1938) Verklighet till döds (1940) Utsikt från en grästuva (1963)
Zbiory poezji Spökskepp (1929) Nomad (1931) Natur (1934) Passad (1945) Cikada (1953) Aniara (1956) Gräsen i Thule (1958) Vagnen (1960) Dikter om ljus och mörker (1971) Tuvor (1973)
Wydania pośmiertne Längs ekots stigar (1978) Doriderna (1980)