Podział holocenu Na podstawie badań paleobotanicznych, głównie analiz pyłkowych (polegających na procentowym określeniu udziału pyłków roślin w osadach głównie jeziornych i torfowych – gdyż tam zachowują się najlepiej) podzielono holocen na okresy klimatyczne (Klasyfikacja Blytta-Sernandera) o nazwach odpowiadającym chronozonom według chronologii skandynawskiej zaproponowanej przez Mangerud i in. w 1974: 2500 BP do dzisiaj – subatlantyk – okres subatlantycki 5000–2500 BP – subboreał – okres subborealny (oziębienie, potem cieplej) 8000–5000 BP – atlantyk – okres atlantycki (ciepło, wilgotno) 9000–8000 BP – boreał – okres borealny (zimno, sucho, coraz cieplej) 10 000–9000 BP – preboreał – okres preborealny
To pierwsza propozycja podziału holocenu oparta na datach radiowęglowych. Okrągłe daty w tysiącach lat wzbudziły zastrzeżenia, poszczególne przedziały czasowe tych faz zostały później mocno skrytykowane i zmodyfikowane.
W lipcu 2018 r. Międzynarodowa Komisja Stratygrafii zaakceptowała podział holocenu na trzy piętra: