Prowadziło to nieuchronnie do endogamii i zamykania się szlachty w wąskim kręgu. W późniejszych czasach nobilitacje szlacheckie leżały w gestii władz państwowych i były nadawane za zasługi wojskowe lub cywilne. Z czasem szlachta zaczęła tracić znaczenie – coraz ważniejsze stawało się wykształcenie i stan posiadania, a te nie zawsze szły w parze ze starożytnością rodu.
Zniesienie Ustrój stanowy w Polsce został zniesiony przez Konstytucję marcową z 17 marca 1921. W artykule 96. zapisano: Rzeczpospolita Polska nie uznaje przywilejów rodowych ani stanowych, jak również żadnych herbów, tytułów rodowych i innych z wyjątkiem naukowych, urzędowych i zawodowych. Obywatelowi Rzeczypospolitej nie wolno przyjmować bez zezwolenia Prezydenta Rzeczypospolitej tytułów ani orderów cudzoziemskichUstawa z dnia 17 marca 1921 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (). Ten antyszlachecki w swojej wymowie przepis został uchylony następnie przez Konstytucję kwietniową, uchwaloną 23 kwietnia 1935, głoszącą w art. 81 ust. 2: Jednocześnie uchyla się ustawę z dnia 17 marca 1921 r. (...), z wyjątkiem art. 99, 109-118 i 120, co oznaczało, że od czasu, gdy obowiązywała Konstytucja kwietniowa, tytułów szlacheckich i arystokratycznych można było używać, gdyż art.