W rezultacie na terytorium Teksasu pojawiły się setki kolonizatorów – bynajmniej nie rzymskich katolików, którzy nie przyjmowali żadnego z warunków nałożonego przez Meksyk, umieli jednak w odpowiedni sposób wypełnić ankietę, by nabyć rozległe tereny i zasiedlić wciąż jeszcze pusty kraj. 1829 – pierwsze żądania osadników w Teksasie uznania ich ziem za niezależne. Jawne już lekceważenie administracji meksykańskiej. Meksyk odpowiedział na to wprowadzeniem zakazu osiedlania się przybyszów na tych ziemiach. Było już jednak za późno. Rozpoczęła się nielegalna akcja osiedleńcza, wywołująca zbrojne zatargi pomiędzy stronami. 1831 – przewrót w Meksyku i okres anarchii skwapliwie wykorzystywany przez kolejnych osadników. 1833 – gen. Antonio López de Santa Anna po raz pierwszy objął prezydenturę Meksyku. Nastąpiło ograniczenie, dużej do tej pory, autonomii Teksasu. Zmiany koncepcji państwa z federalistycznego na centralistyczne, utrwalone przez nową konstytucję w 1836 były jednak spóźnione. 1835 – wybuch powstania w Teksasie. Zbrojne oddziały osadników wyparły przeważające ich liczebnie wojsko meksykańskie, które przybyło z interwencją na te tereny. Walki ustały, a podział pomiędzy stronami przebiegł rzeką Rio Grande.