Hiszpania, sprzedając Amerykanom Florydę, uzyskała zaniechanie roszczeń USA wobec Teksasu. 1821 – w wicekrólestwie Meksyku (należącym do korony hiszpańskiej), w którym od kilku dziesięcioleci miał miejsce burzliwy rozwój ekonomiczny, wybuchło powstanie, po czym nastąpiło ogłoszenie niepodległości kraju. Przez najbliższe 50 lat Meksyk, do niedawna państwo o ustroju feudalnym, z wielkimi majątkami ziemskimi (w tym także kościelnymi) był wstrząsany niemal bez przerwy wewnętrznymi przewrotami politycznymi, zmianami kolejnych marionetkowych rządów, obalaniem kolejnych dyktatur, rewolucjami burżuazyjno-liberalnymi, powstaniami bezrolnych chłopów i Indian oraz interwencjami zbrojnymi obcych państw. W skład niepodległego państwa wszedł także luźno związany z nim Teksas. Rząd meksykański rozpoczął akcję przyciągania na te tereny amerykańskich osadników, poprzez akcję nadziałów ziemi, widząc w tym rozwój gospodarczy regionu. Cena ziemi była bardzo niska, ale osadnictwo obwarowane było wymogiem przyjęcia zwierzchnictwa rządu meksykańskiego, uznania języka hiszpańskiego za oficjalny język kraju, a kolonizatorzy mieli być wyznania rzymskokatolickiego. Dodatkowe połacie gruntu dostawali ci, którzy wchodzili w związki małżeńskie z obywatelami/-telkami Meksyku.